یوسف

کربلا
نویسنده : یوسف موسوی - ساعت ٩:٥۳ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۳٠ دی ۱۳۸٦

ظـهـر عـاشـورا قـلـم بـر محتوایم می‌کشد             بر دو چشم و دسـت و پا و ماجرایم می‌کشد

خـاک عـالـم بر سر همچون منی بی‌محتوا              مـسـت دنیا گشتم و او هـر کجایم می‌کشد

در بـر چـشمـان خـواب‌آلـوده‌ام کـشتـی دل             راحــت و بــی‌دغـدغــه بی ناخدایـم می‌کشد

از مـیـان دسـت‌هـای سـاکــن و افـلیج من              دفـتـــرم را بـــا تـمـام آیـــه‌هــایــم مـی‌کـشـد

پای سـسـتـم را چه نامردانه می‌پیچاندش              شـاه‌راهــم را زده بـــر چــاه پــایـم مـی‌کشد

دم بـه دم هـر اتـفـاقـش بر تنم نقشی زند              سستی و فقر و حقارت جای جایم می‌کشد

سـالـها شد کـل یـوم و جای‌هـایم کــل ارض         دائــمــا دیـدم یـزیـدی زیــر پــایـم مــی‌کـشـد

آب‌رویـم رفـت ای سـردار سنـگـر‌های عشق         مـن نـدانـستــم چــه پرقدرت قبایـم می‌کشد

در بـرم هیچ و پسم هیچ و مقابل هیچ هیچ            ذره‌ ام هـر شـبـه بـادی پـا زجـایـم مـی‌کـشد

دیگــر ایـن نـاچیـز زرد و ناامید افـکـنـده ســـر     روی پایـت تا که خواهـد هـر کجـایم می‌کشد

برکفم جز عجز و نقص و نیستی حاصل نشد         این‌چنین سرمایــه‌ای کی تا خدایـم می‌کشد

من کجا و کربلا و کار هفتاد و دو تن             بانگ هل من ناصر است اینها که نایم می‌کشد

کمترین مخلوق با دستان بـسـتـه بر در است      شـیــر عـاشـورا عـلـم در کـربـلایم مـی‌‌‌کــشد

                                     یوسف از خود کی تواند فتح میدان بلاش

                                     ذوالفقارش یوسف زهـــرا بـرایم می‌کشد


comment نظرات ()