یوسف

90
نویسنده : یوسف موسوی - ساعت ۱٠:٢٧ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱٤ فروردین ۱۳٩٠

سال قدیم خوب نبود یعنی نگذاشتند دیگه...

اما خوب تمام شد...

سپاس گزارم از خدا که کمکم کرد تا بتوانم طی یک شعر که نامش را خسرو گذاردم یک خسته نباشید در شأن به  استاد  آواز  اصیل  انسانی   محمد رضا شجریان بگویم،بزرگی که با شبه بزرگان راغب و مشتاق به ستوده شدن تمایز داشت و شنیدن کار نه چیزی به وی افزود و نه چیزی از او کاست...

دقیقا همان که انتظار می رفت. 

در مورد این شعر که به احترام استاد و دوست داران پاکش منتشر می شود قبل از آن که محل نقد دوستان خوب شاعر و نویسنده شود ذکر یک نکته لازم است:

*زبان و فضای کلاسیک کار برای رعایت حال و سلیقه ی استاد که غالب آثار خود را از محل سروده های حافظ و سعدی و عراقی و... گزینش کرده اند کاملا عمدی است. 

 

.........................................خسرو

 

بخوان ای محمد به نام خدای                 خداوند نطق و خداوند نای

بخوان ای محمد بخوان از امید               شب عصر ما تا زمستان رسید

بخوان ای محمد در این قحط آب             بباران شرابی که تب کرده تاب

بخوان ای صدای برانگیخته                     صف نسل شیطان به هم ریخته

صدای سکوتی که فرهادها...                 که بر بی ستونی که شیادها...

بخوان،بغض تلخ ضعیفان بخوان               بخوان ای تو شیرین ترین خسروان

بخوان ای سر سربداران عشق               بخوان حنجر نی سواران عشق

صدای جنون مقفا بخوان                        صدای تماشای لیلا بخوان

بخوان ای هنرمند سبحان بخوان            عزیز خدا ای پدر جان بخوان

همایون و مژگان و ایران و من                   بگردیم گرد تو با جان و تن

«پسر کو ندارد نشان از پدر»                 در افراط و تفریط و غم در به در

«یکی قطره باران ز ابری چکید»              و اما پدر غیر دریا ندید

پدر هم کسی غیر دریا ندید                  و دریا پدر  را «به جان پرورید»

هنر هم «به جایی رسانید کار»             که در آسمان هم نماند قرار

و صوت الذی صبغه الله فیه                    و ذکرٌ و نورٌ من الله فیه

فتبّت یدا کل شرّالوجود                         بحولٍ من الله ربّ الوجود

 

اما کار جدید:

کاری که اشارتی کوچک در قالب هم دردی با زلزله زدگان نیز در خود جای داده

و تحت همین عنوان نیز تقدیم می شود:

 

ز ل ز ل ه

 

   آرام با خودت به خدا فکر می کنی              

شاید خلأ و یا خلئی از خلأ و یا...

آرام زیر سقف کبودی که گرگ و میش...        

عاشق شدی به نفع کسی که شکارها...

از پشت میله های قفس هی نفس نفس

عاشق شدی شبیه نگاهی به هیچ کس

نه؟ پس چه کس؟چگونه؟ چه شکلی؟ شبیه چی؟

هی ساکتی و خیره به جائی که هیچ جا

هر شب کنار پنجره ای رو به آفتاب

چشمی اسیر سفسطه ی خواب می شود

تکرار این مکرر مرگ آفرین به هیچ

آخر کجاست آخر این قهقرا کجا؟

بیدار می شوی که بخوابی که باز هم...

عاشق شوی که باز به نفرت و باز هم...

من خسته از تو و خود و آه و نگاه ها

بیدار می روم که بخوابم مگر تو را...

###

آرام زیر سقف و یک میله در تنش

در پشت میله های قفس،سرد...بی نفس...

آرام با خدا به خودش فکر می کند

مردی که غرق می شود از خنده ی خدا    

 

 


comment نظرات ()