یوسف

عطش
نویسنده : یوسف موسوی - ساعت ۸:۳۸ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢۳ اردیبهشت ۱۳۸٦

آه چه دلتنگم

عجب هواي غمي

كنار تربت سهراب جاي من خاليست

فضاي خانه قبرش چقدر روحانيست

آه چه دلتنگم

عجب عطش زده ام

دگر ندارم تاب

كجاست جام لطافت كجاست آب لطيف

لطافت آنچه كه هست و هر آنچه آمد و رفت

تمام تشنه منم....         تمام تشنه منم...

رهان روح سبكبال من خودت ز تنم

بر آسمانها شو

به كهكشان پر از نور

واله و مستور

بنوش با زهره

برقص با ناهيد

به ضرب و ساز ثريا بخوان سرود سپید

قیام کن پس از آن بر چهار سوي جهان

به اقتدای لطافت از ابتدای زمان

لطافت آنچه كه هست و هر آنچه آمد و رفت

تمام را بستان

تمام تشنه منم

قیام کن به هزار رکعت نوای ردیف

نماز کن به لطافت به اقتدای لطیف

به اقتدای دو دست و دل كمال الملك

به چشمهاي غزال

به عطرهاي بهار

به تار تار نوازنده هاي مست نگار

به هاي هاي دل آن گلوي بي همتاي

تمام تشنه منم

صعود كن ز تنم

قیام کن به اقتدای ژرفناي امين

به ماه و تك تك سياره هاي حلقه دين

به خون عشق شهيد

به سبزهاي رشيد

به صبح عدل سپيد

به بهره مندي يكدست خانه هاي زمين

به دستهاي كريم

به خنده هاي يتيم

به لحظه لحظه مكيدن ز لعل خيس حبيب

به عطر كامل سيب

به سخت راه صداقت

به عشق بي شهوت

به مهرباني بانوي ناز سيمين قد

به لحظه هاي وصالش نهان شده در شب

پر از طراوت و تب

به حسن یوسف مصری

به صدق آیینه

نفس نفس زدن عشق در بن سینه

به صبر بي پايان

به اوج يك انسان

به آنچه هست لطافت...هر آنچه آمد و رفت...

قیام کن تمام را...           

تمام تشنه منم...                تمام تشنه منم...


comment نظرات ()
...و بعد آوارگی
نویسنده : یوسف موسوی - ساعت ۱٠:٠٩ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱٢ اردیبهشت ۱۳۸٦

                        فروختیم لطافت به نیم جو لذت

                                        کنار یار دل آرا به لذت شهوت

                                        

                                         نفهم بوده ام و کرده ام نفهمی بس

                                        تو رحم کن به من بی شعور در غربت

 

                                        به بوی و روی لطیفت نمود گستاخی

                                       دلی به بوالهوسی و تکثر ثروت

 

                                      گریخت کودک زشت از کنار مادر حسن

                                     کجاست آنکه اشارت کند ره عودت

 

                                     در ازدحام و شلوغی نفس نفس شده ام

                                     به ضرب هق هق بغضی ز شدت ذلت

 

                                     غلط بود... نفروشید یار جانی را....

                                     به نار جهل مسوزید خرمن حکمت

 

                                     کنار یار دل آرا بمان و شاهی کن

                                    که حسن روی و میانش شکست هر قدرت

 

                                   کجاست آنکه در آغوش او چو جان بودم

                                   در اوج قله مهر و عنایت و مکنت

 

                                  کجاست آنکه کنارش چو می نشستم من

                                  کسی نبود رقیبم به عزت و هیبت

 

                                 کجاست آنکه کنارش چو راه می رفتم

                                 بلند پایه تر از من نبود در قامت

 

                             کجاست آنکه چو چشمش به چشم یوسف دوخت

                               تمام محتوی چرخ سر شد از حسرت

 

                               خموش ای دل سرکش،عنان بریده مست

                                کلاغ هرزه... کجا و... فرشته عفت

 

                               به داشتم چه بنازی کنون چه میداری

                              گناه غفلت و امید وصل در فرقت      


comment نظرات ()
به یاد پدر...
نویسنده : یوسف موسوی - ساعت ٢:۳٤ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٠ اردیبهشت ۱۳۸٦

یادش به خیر کودکی ام در دل کویر...

آن خانه های خشتی و سختی کار و بار

راه دراز مزرعه تا ده،کویر و مار

یک نوجوان و گاری لنگان پر ز بار

آری کویر و((داس و جو و گندم و درو))

آوای غم فرشزن خسته پشت دار...

این واژه های سخت زنده کرد خاطرات

یاد پدر که رفت در آن شب کنار یار...

آرام و شاهوار...

مغرور و استوار...

از دست روزگار... از دست روزگار...

مادر بفکر کودک اندر نهاد خود

تا صبح زار زار

یک ماضی زوال

یک پیش رو سؤال...

از ترس بی قرار

از دست روزگار... از دست روزگار...

شاید به طول و عرض یتیمی در این جهان

دردی به جان عالم و آدم شرر نکرد

اما گذشت...می گذرد...دیده ایم ما

خوش گفت آنکه گفت به دوزخ توان نشست

گر باشدت عنایت چشمانش هم نشست

اما کنم فغان

در آن زمان ز جان

کز مردمان چشمه چشمش مرا گسست

یوسف شوم به شاهی جنات مصر هم

جنت عدول جوهری آغاز می کند...

هر شاخه ای ز طرف درختان میوه اش

صد گوی آتشین به سرم ساز می کند

رحمت کند خدای پدر را که می سرود

یک شعر پر ز توی...

هر جا که با منی...خوش دل شوم عیان...حتی به قعر چاه...

هر جا که بی توام...نالان و خسته جان...حتی به قصر شاه...

آری چنین نوشت پدر ساده و روان

سر مشق عشق عالیه در ذهن کودکان................خدایش رحمت کند.

و در این یاد...مهرسا را سپاس...

که با گزینش واژگانش...

درخت تکیده سالهای ماضی ام را تکاند...

تا میوه هایش به نرمی احساس خاطرات...

پدر و کودکی ام را تجدید نماید...

و آیینه را...

که با ندای مقدس مهربانی...

بر صفحه زلال خود، بطول صداقت و عرض محبت...

خر مهره دل بی خاصیت را غلطاندن پذیرفت....

تا ز زنگار زداید و به گفتار در آید.


comment نظرات ()